ازد تشكر كرد و نامه امام ( ع ) ( همين نامه مورد بحث ) را برايشان قرائت نمود . طائفه ازد مخصوصا « ابو صبرة بن شيمان » و « صبرة بن شيمان » و « جيفر العمانى » به پا خاستند و هماهنگى و فداكارى خود و مردم را اعلام كردند . فردا طائفه « ازد » « زياد » را حركت دادند و به دار الامارة بردند ، و بالاخره دو گروه درگير شدند . درگيرى بين طرفداران امام و طرفداران « ابن حضرمى » آن قدر طولانى نشد ، بنى تميم به زودى شكست خوردند ، ابن حضرمى در خانه‌اش پناهنده شد ، جاريه دستور داد آتش را در خانه انداختند ، ابن حضرمى و هفتاد نفر از طرفدارانش هلاك شدند ، جريان پايان گرفت . زياد گزارش جريان را به امير مؤمنان ( ع ) همراه شخصى به نام « ظبيان بن عماره » فرستاد . امام ( ع ) نامه را براى مردم قرائت كرد و مردم مسرور گشتند . ( الغارات - الغارات - جلد دوم 373 تا 412 جلد دوم 373 - 412 ) ( 465 . ) مفصل اين نامه را ابن ابى الحديد ابن ابى الحديد - شرح نهج البلاغه - و ابن ميثم ابن ميثم - شرح نهج البلاغه - نقل كرده‌اند و اين خود گواه آن است كه در مدركى غير از نهج البلاغه يافته‌اند . ( 466 . ) اين « وصيت » ، از وصاياى مشهور امير مؤمنان است ، عده‌اى از بزرگان علماء كه پيش از « شريف رضى » مىزيسته‌اند آن را نقل كرده‌اند از جمله : 1 - محمد ابن يعقوب كلينى در كتاب الرسائل 1 محمد ابن يعقوب كلينى - الرسائل - . 2 - ابو احمد حسن ابن عبد اللّه ابن سعيد عسكرى از اساتيد مرحوم صدوق در كتاب « الزواجر و المواعظ 1 ابو احمد حسن ابن عبد اللّه ابن سعيد عسكرى - الزواجر و المواعظ - » 3 - احمد بن عبد ربه مالكى در كتاب « عقد الفريد 1 احمد بن عبد ربه مالكى - عقد الفريد - جزء سوم صفحه 155 156 باب مواعظ الاباء للابناء » قسمتى از آن را در دو